– Europa Środkowa identyfikuje się z celami unijnej polityki energetycznej, ale sposoby ich osiągnięcia muszą uwzględniać specyfikę poszczególnych państw członkowskich – uważa Dariusz Mioduski, prezes Kulczyk Investments, członek Rady Dyrektorów Central Europe Energy Partners (CEEP). Jest to szczególnie ważny postulat dla Polski i innych państw regionu, których gospodarka w dużej mierze opiera się na węglu.

Kraje Europy Środkowej to zagłębie węglowe naszego kontynentu. Posiadają własne zasoby węgla kamiennego, brunatnego i potencjalne zasoby gazu niekonwencjonalnego. Borykają się również z podobnymi problemami: brakiem środków na inwestycje i przestarzałą infrastrukturą energetyczną. Wspólne problemy są platformą do tego, aby kraje regionu wspólnie walczyły o swoje interesy w UE.

 – Wspólne cele i zagrożenia naszego regionu powinny być brane pod uwagę razem i jako CEEP powinniśmy jednoczyć interesy firm w jednej organizacji, żeby ich głos był słyszany podczas ustalania polityki energetycznej całej Unii Europejskiej – wyjaśnia Dariusz Mioduski, prezes zarządu Kulczyk Investments, członek Rady Dyrektorów CEEP.

Raport przygotowany przez Central Europe Energy Partners (CEEP), który analizuje wspólne interesy w dziedzinie energetyki w państwach regionu, może być podstawą do dalszych dyskusji na poziomie unijnym. Wspólne podejście nie może pozostać niezauważone.

 – Dzisiaj, w czasach europejskiego kryzysu, następuje pewne przewartościowanie i zaczyna być dostrzegane to, że specyfika gospodarek regionu, od którego oczekuje się największego wzrostu w Europie, musi być wzięta pod uwagę – podkreśla prezes Kulczyk Investments.

Zgodnie z międzynarodowymi raportami np. Międzynarodowej Agencji Energii czy Departamentu Energii w USA, popyt na węgiel będzie stopniowo rosnąć. Przede wszystkim dlatego, że jest jednym z najtańszych surowców. Tezę tę potwierdza również strategia przyjęta przez światowe gospodarki, m.in. Chiny, Indie, Brazylię, USA czy Rosję, które traktują węgiel jako strategiczne, tanie i rodzime źródło energii, zmniejszające uzależnienie od dostaw z zewnątrz.

 – Odrzucenie węgla jako paliwa w Polsce wydaje się nierozsądne, skoro wiadomo, że węgiel jest dziś jedynym surowcem, który daje nam bezpieczeństwo energetyczne. Nie chodzi o to, żeby węgiel odrzucić, ani o to, żeby jego rola wzrosła, ale o to, żeby uwzględnić to, że węgiel odgrywa ważna rolę w tej części Europy i w ogólnym miksie paliwowym regionu – podkreśla Dariusz Mioduski.

Zdaniem autorów raportu CEEP, inaczej należy traktować energetykę słoneczną w Hiszpanii, a inaczej w Finlandii. Podobnie jest z węglem.

 – Europa Centralna nie neguje wspólnego europejskiego celu, jakim jest bezpieczny dostęp do energii, przy rozsądnych cenach, niskoemisyjności i stosowaniu nowoczesnych technologii. Trudno nam się jednak zgodzić na rozwiązania, które zostały wymyślone bez uwzględniania specyfiki naszego regionu. Skoro jako Unia Europejska mamy wspólne cele, to wspólnie musimy ustalić zasady ich realizacji, bo mają one olbrzymi wpływ na kształt sektora energetycznego i gospodarkę wszystkich krajów członkowskich – mówi Dariusz Mioduski.

Jak wskazują eksperci, jako kraje goniące dopiero Zachodnią Europę pod względem rozwoju gospodarczego, nowa 12-tka UE będzie potrzebować coraz więcej energii, a co za tym idzie emisja dwutlenku węgla będzie stopniowo rosnąć. Teraz konsumpcja energii na mieszkańca w nowych państwach członkowskich stanowi 60 proc. konsumpcji energii w UE-15. Jeśli w życie wejdą założenia i cele polityki klimatycznej forsowanej przez UE, w gospodarkach nienasyconych, a więc w państwach naszego regionu nastąpi spadek konkurencyjności i spowolnienie tempa rozwoju.

Eksperci alarmują, że cała Europa odczuje efektu tzw. „carbon leakage”, czyli ucieczki wysokoemisyjnego przemysłu poza granice UE. Firmy będą przenosić się do bliskich państw, np. Ukrainy alby wybiorą Azję. Już teraz ponad połowa emisji CO2 emitowanych w Chinach pochodzi od firm z kapitałem zachodnim. Tylko w przypadku Polski za granicę może uciec ok. 9 proc. przemysłu.

Raport wskazuje również na to, że w skali światowej nie dojdzie do realnej redukcji emisji. Tym bardziej, że – jak pokazują ostatnie konferencje klimatyczne – żadne inne gospodarki światowe, oprócz UE, nie są zainteresowane wprowadzaniem podobnych ograniczeń.

Newseria.pl

W związku z wieloma niejasnościami, oraz wątpliwościami interpretacyjnymi w otoczeniu regulacyjnym prezentujemy Państwu wyjątkowe warsztaty „Bilansowanie paliw i wyrobów węglowych. Inwentaryzacja, pomiary, ewidencja”, które odbędą się w dniu 13 czerwca 2012 roku w Warszawie. Podczas wydarzenia, dowiedzą się Państwo w jaki sposób prawidłowo gospodarować  zasobami paliw w przedsiębiorstwie. Jak powinna wyglądać tzw. „Instrukcja inwentaryzacyjna”, oraz jak zarządzać ryzykiem rozbieżności w ewidencjach i na składowiskach by ustrzec się przed karą.

Wśród najważniejszych zagadnień warsztatów:

• Obowiązujące regulacje prawne dotyczące składowania, zapasów oraz inwentaryzacji – braki w otoczeniu regulacyjnym
• Nadzorcza rola NIK i URE
• Specyfika kontroli procesu inwentaryzacji i magazynowania zasobów węgla kamiennego w przedsiębiorstwach
• Obowiązujące sankcje oraz kary za nieprawidłowości w bilansie
• Zakładowe Instrukcje Inwentaryzacji – co powinny zawierać?
• Interpretacja przepisów prawa podatkowego w zakresie zasad rozliczania ubytków paliw (kontekst nowego podatku akcyzowego)
• Pomiary paliw oraz interpretacja ich wyników – analiza różnic w łańcuchu dostaw, składowania, zużycia
• Rozliczanie braków w inwentaryzacji
• Normy ubytków naturalnych
• Normy braków niezawinionych
• Zabezpieczenie jakości paliw
• Specyfika ubytków poszczególnych paliw- jak zarządzać stratami?
• Obliczanie wielkość poszczególnych norm dla produkcji, przyjęcia, wydania i magazynowania w odniesieniu do zewidencjonowanych wielkości produkowanych, przyjętych, wydanych i magazynowanych wyrobów,
• Straty pozorne a straty rzeczywiste (System rozliczeń „temperaturowych” eliminujący ewentualne braki)
• Stan ewidencyjny wyrobów a stan rzeczywisty (proces inwentaryzacji paliw na zbiornikach oraz składowiskach) na koniec roku kalendarzowego
• Inwentaryzacja na składowisk

Warsztaty skierowane są do:
Przedstawicieli przedsiębiorstw wydobywających, obracających lub wykorzystujących węgiel w procesach produkcyjnych tj.:

• spółek węglowych
• kopalni węgla
• elektrowni
• elektrociepłowni
• ciepłowni
• przemysłowych odbiorców energii

jak również:

• firmy geodezyjne sporządzające pomiary przy inwentaryzacji węgla
• audytorów oraz firmy doradcze i inżynieryjne
• dostawców technologii

Więcej informacji na: http://cbepolska.pl/bilansowanie-paliw-i-wyrobow-weglowych.html

– Kryzys chyba nie był zauważalny w elektroenergetyce. Na pewno warto zwrócić uwagę na niewielki wzrost zapotrzebowania na energię. Na pewno jednak nie był on kryzysowy. Koszty w większości podsektorów wzrosły w mniejszej skali niż przychody, zatem i zyski, i rentowność była lepsza niż przed rokiem – podsumowała wyniki Hanna Mikołajuk dyrektor pionu doradztwa i statystyki ARE, podczas konferencji REE 2012 w Kazimierzu Dolnym.

Rentowność na działalności energetycznej całego sektora osiągnął w ubiegłym roku 8,6 proc., w stosunku do 7,2 proc. w 2010 roku i 7,8 proc. w 2009 roku. Kolejny rok z rzędu bardzo wysoką rentowność osiągnęli wytwórcy energii z paliw konwencjonalnych (20 proc. w stosunku do 19,6 proc. rok wcześniej).

Podsektorem o drugiej najwyższej rentowności byłą dystrybucja energii elektrycznej. Ubiegły rok był kolejnym o bardzo dużym wzroście rentowności OSD. Jeszcze w 2009 roku osiągnęli oni rentowność na poziomie 3,3 proc., podczas gdy w ubiegłym roku wyniósł on już 11,8 proc. Zysk brutto dystrybutorów wzrósł w tym czasie z 500 mln zł do 2,1 mld zł.

Znacznie spadła natomiast rentowność producentów energii z wiatru. Ich wynik obniżył się z 13,6 proc. w 2010 roku do 9,6 proc. w 2011 roku, przy zysku na poziomie ok. 100 mln zł.

Najmniejszą rentowność tradycyjnie osiągnęli sprzedawcy energii. Spółki handlowe z największych grup energetycznych (sprzedawcy zasiedziali) wypracowali rentowność w wysokości niecałych 3 proc. Trzykrotnie gorszy wynik wypracowali nowi sprzedawcy.

Najlepsze wyniki osiągnęły w rezultacie grupy kapitałowe o największym udziale wytwarzania. Przede wszystkim Polska Grupa Energetyczna wytwarzająca z węgla brunatnego. Jak podała spółka jej wynik netto w 2011 roku wyniósł 4,9 mld zł (rentowność 3,5 proc.). Następnie uplasowały się Tauron – 1,22 mld zł (0,99 proc.), Enea – 0,8 mld zł (0,64 proc.) i Energa – 0,76 mld zł (0,35 proc.).

Bartłomiej Derski /CIRE.PL

Shell zyski zamierza inwestować w poszukiwanie złóż ropy i gazu w Afryce. Przeznaczył na to 4 miliardy dolarów. Chce kupić m.in.  afrykański koncern paliwowo-gazowy Covec Energy.

Czytaj w Hoher Ölpreis: Shell verdient neun Milliarden Dollar in drei Monaten

Spotkanie w Rawie Mazowieckiej to wydarzenie bez precedensu. Pierwszy raz udało się usłyszeć wspólny głos operatorów systemów przesyłowych gazowych i energetycznych. Jest to szczególnie ważne w perspektywie prognozy zapotrzebowania na paliwa i energię do roku 2030. Jak powszechnie wiadomo do roku 2020 w Polsce zostanie wycofanych z użytkowania około 7 GW mocy wytwórczych brutto (opartych na węglu kamiennym i brunatnym), a po 2020 kolejne 7 GW (węgiel kamienny).

Oznacza, to iż blisko połowa obecnych mocy wytwórczych energetyki opartych o paliwa stałe (węgiel kamienny i brunatny) będzie musiała być zastąpiona nowymi jednostkami. Do tego dochodzi przyrost mocy wytwórczych energetyki związany z obserwowanym wzrostem popytu na energię elektryczną i cieplną. W efekcie w Polsce do 2030 roku powinno zostać wybudowane ponad 21 GW brutto nowych mocy wytwórczych energii elektrycznej i cieplnej w energetyce zawodowej.

Z informacji podawanych przez spółki energetyczne wynika, iż w planach, o różnym stopniu zaawansowania i prawdopodobieństwa, jest obecnie 5 dużych bloków energetycznych przewidzianych do zasilania gazem ziemnym. Jest to szczególnie ważne w obliczu informacji o braku konsensusu światowego co do polityki klimatycznej i prawdopodobnej rewizji tejże polityki po najbliższych wyborach parlamentarnych w kilku krajach członkowskich UE. Znamiennym przykładem są Niemcy i odejście od programu jądrowego, który będzie skutkował znacznym wzrostem konsumpcji i zapotrzebowania na gaz ziemny.

Jako poseł ze Śląska jestem szczególnie wyczulony na wszelkie informacje dotyczące wyżej wymienionych obszarów. Jestem przekonany, że polska energetyka zawodowa zacznie silniej doceniać przewidywany rozwój rynku gazu z  łupków. Dla elektroenergetyki będzie to miało fundamentalne znaczenie gdyż definiowane zasoby gazu ziemnego, obserwowana rewolucja energetyczna w USA oraz możliwość implementacji technologii bez niszczącego wpływu na środowisko naturalne, będą według mojej oceny znaczącym krokiem na drodze rozwoju polskiej gospodarki oraz wzrostu znaczenia energetycznego naszego kraju w relacjach z partnerami UE.

Stół w formie cyklicznych spotkań został zorganizowany po raz pierwszy w 2008 roku przez niemieckiego posła Christiana Ehlera. Skupia międzynarodowe grono posłów Parlamentu Europejskiego zainteresowanych tematem przyszłości europejskiego węgla. Głównym celem spotkań jest wspieranie dialogu między europejskimi instytucjami i branżą węglową. Kluczowym aspektem jest również promowanie ekologicznego wykorzystania węgla.

Tym razem dyskusja toczyła się wokół bieżących i przyszłych problemów polityki energetycznej Unii Europejskiej oraz wyzwań stojących przed instytucjami naukowymi i przemysłem węglowym.

Węgiel jest wyzwaniem, z którym musi się zmierzyć współczesna Europa. Nie możemy zrezygnować z tego paliwa. Jednakże projekty, które będziemy realizować muszą spełniać europejskie standardy. Eurelectric w Raporcie 2050 prognozuje, że produkcja energii w elektrowniach węglowych, wyposażonych w instalacje CCS, wyniesie w roku 2050 ok. 30 proc. Stąd teza, że paliwa kopalne w perspektywie roku 2050, przynajmniej w tej części Europy, będą znaczącym elementem mieszanki energetycznej. Podobna jest wymowa „Polityki energetycznej Polski do roku 2030″, gdzie prognozuje się, że w 2030 roku 52 proc. energii produkowane będzie z węgla, a 7 proc. z gazu – mówił w Brukseli Marcinkiewicz.

Zdaniem Marcinkiewicza, argumentów za węglem jest wiele. Najważniejszy z nich to bezapelacyjnie szeroka dostępność tego surowca w Polsce i na świecie. Poseł zwrócił też uwagę, na niesamowity rozwój tej gałęzi gospodarki na rzecz ochrony środowiska.

Można zauważyć stałe ograniczenia emisji zanieczyszczeń takich jak pył, dwutlenek siarki, czy tlenki azotu. To nikogo nie powinno dziwić i ten trend na pewno się utrzyma. Każdy producent energii chce przecież spalać jak najmniej surowca i otrzymywać jak najwięcej energii. Tak jest i będzie na całym świecie - zakończył polski deputowany.

W dyskusji udział wziął też Eurodeptowany Claude Turmes – znany przedstawiciel frakcji „Zielonych”, który przysłuchiwał się dyskusji.

Jesteśmy zainteresowani projektami badawczymi dotyczącymi pilotażowych instalacji CCS, które mają zobrazować nam możliwości tej technologii. Będziemy bacznie obserwować działania naukowców pod kątem ich zastosowania w przemyśle – powiedział po spotkaniu.

W trakcie spotkania swoje prelekcje wygłosili także:

Alan Svoboda – Dyrektor Zarządzający Sprzedażą i Handlem, Grupa CEZ
• Energetyczna mapa drogowa 2050 – spojrzenie z punktu widzenia przedsiębiorstw użyteczności publicznej

Wolfgang Dirschauer – Dyrektor ds. Polityki Klimatycznej, VATTENFALL EUROPA
• Efektywność i elastyczność elektrowni

Bogdan Janicki – Starszy Doradca, CEEP
• Zmniejszanie emisji CO₂ – modernizacja elektrowni opalanych węglem

Grupa została powołana w 2008 roku, przez niemieckiego posła Christiana Ehlera. Skupia międzynarodowe grono posłów PE zainteresowanych tematem przyszłości europejskiego węgla. Głównym celem spotkań jest wspieranie dialogu między europejskimi instytucjami i branżą węglową. Kluczowym aspektem jest również promowanie ekologicznego wykorzystania węgla.

Za nami już 15 spotkań w ramach „European Round Table on Coal”. Do tej pory debata toczyła się wokół bieżących i przyszłych problemów polityki energetycznej Unii Europejskiej oraz wyzwań stojących przed instytucjami naukowymi i przemysłem węglowym.

Kolejne spotkanie, którego tematem przewodnim będzie  „ENERGETYCZNA MAPA DROGOWA 2050: SKUTECZNY I ELASTYCZNY BACKUP Z WĘGLA”, odbędzie się 21 marca 2012 od godziny 16.00 do 18.00 w Parlamencie Europejskim, w sali ASP 5E3.

Dyskusja obejmować będzie nast. zagadnienia:

• Energetyczna mapa drogowa 2050 – spojrzenie z punktu widzenia przedsiębiorstw użyteczności publicznej.

Alan Svoboda – Dyrektor Zarządzający Sprzedażą i Handlem, Grupa CEZ

• Efektywność i elastyczność elektrowni

Wolfgang Dirschauer – Dyrektor ds. Polityki Klimatycznej, VATTENFALL EUROPA

• Zmniejszanie emisji CO2 – modernizacja elektrowni opalanych węglem

Bogdan Janicki – Starszy Doradca, CEEP

• Zaproszenie do dyskusji

Claude Turmes – MEP, Raportujący w sprawie Dyrektywy dot. Efektywności Energetycznej

Od najbliższego spotkania Eurodeputowany ze Śląska Bogdan Marcinkiewicz będzie przewodniczył grupie „European Round Table on Coal”. Dlatego osobiście zaprasza wszystkich zainteresowanych tematyką do wzięcia udziału w wydarzeniu.

Tymczasem najwięksi emitenci CO₂ zdaje się, za nic mają te ustalenia. Setki miliardów dolarów inwestuje się w źródła energii pierwotnej. Powstają nowe porty wyładunkowe, a także kopalnie i elektrownie  węglowe.  Wydaje się, że energetyka odnawialna, którą kosztem wielu miliardów  Euro promuje się w zachodniej Europie, przegrywa kolejną  poważną bitwę.

Dlatego jak najbardziej zrozumiałym jest fakt, iż Polska stawia weto w sprawie dalszej redukcji emisji. Komisarz ds. Ochrony Środowiska mówi, iż Polska nie może blokować pozostałych 26 państw. Tylko, że pozostałe kraje nie mają dużych zasobów paliw kopalnych. Przypominam też, że jako jeden z niewielu krajów UE jesteśmy wciąż niezależni energetycznie. Stanowisko Polski w tej sprawie pozostaje jednak elastyczne. Minister Korolec zapowiedział, iż Polska poprze ideę dalszych redukcji emisji pod warunkiem, że porozumienie podpiszą najwięksi emitenci na świecie. Jaki sens ma redukcja emisji CO₂ o 30 procent do 2030 roku, jeśli pozostałe kraje, które odpowiadają za blisko 90 procent emisji będą nadal zwiększać wydobycie węgla?

Można mieć nieodparte wrażenie, że Dania chociaż chce mówić wspólnym głosem Europy, to patrzy na prezydencję przez pryzmat własnych interesów. Budowa paneli fotowoltaicznych i wiatraków to przecież domena firm z północy Europy.

Polska musi zachęcać pozostałe państwa członkowskie do merytorycznej dyskusji na temat przyszłości energetyki na świecie. Elementem tej dyskusji powinna być rozmowa o nakładach inwestycyjnych w systematyczne zwiększanie sprawności kotłów węglowych. To w konsekwencji doprowadzi do znaczącej redukcji emisji CO₂. Niestety niektórym członkom Unii Europejskiej to na pewno nie wystarczy.  Dlatego uważam, że chociaż łączy nas wspólna Europa, a dzieli podejście do wykorzystywania zasobów bogactw naturalnych, to potrzebne jest porozumienie, które uwzględni stanowiska wszystkich państw, a nie 26+1. To, co sprawdzi się w wietrznej Danii niekoniecznie sprawdzi się w bogatej w paliwa kopalne Polsce.

Amerykańskie kopalnie są zmuszone eksportować rosnącą część swojej produkcji, a dzięki temu cena węgla na świecie spada. Rynek amerykański ma tak duży wpływ na światowe stawki, ponieważ jest największym rynkiem energii elektrycznej. Za nim plasują się Chińczycy.

Węgiel pozostaje jednak najważniejszym źródłem energii elektrycznej w Stanach. Mimo to, jego udział spadł poniżej 40 procent, do poziomu nienotowanego od marca 1978 roku. W 1985 wytwórstwo energii z węgla poszybowało do poziomu prawie 60 procent.

Gaz jest coraz popularniejszy, ponieważ tanieje i jest go coraz więcej. Ceny tego surowca w USA spadły do 3,3$ za milion brytyjskich jednostek termicznych. To obniżka o 85 procent w stosunku do najwyższych cen z 2005 roku. Spadek cen był możliwy dzięki rozwojowi sektora wydobycia gazu łupkowego. Godzi on jednak w interesy potentatów kopalnianych, takich jak Bumi, Xstrata, Anglo American, Rio Tinto i Adaro.

Jednocześnie rośnie zapotrzebowanie na amerykański gaz za granicami Stanów Zjednoczonych – ma się ono podwoić do końca następnej dekady.

Popyt na skroplony gaz w rejonie Azji i Pacyfiku ma rosnąć o 20 procent rośnie – podaje ośrodek Bernstein Research. Zapotrzebowanie na LNG na świecie podwoi się do 408 milionów ton rocznie. Ma ono wzrosnąć ze względu na trzy czynniki: odejście Japonii od energetyki atomowej po katastrofie w Fukushimie, zwiększone zapotrzebowanie w Europie w obliczu wyczerpywania się złóż na Morzu Północnym i wycofanie z energetyki jądrowej przez Niemcy, a także zainteresowanie kupnem amerykańskiego surowca sygnalizowane przez Chiny, Indie, kraje Bliskiego Wschodu i Ameryki Łacińskiej.

Państwo Środka ma uruchomić w tym roku trzy terminale importowe LNG. Według Bernstein Research, do 2020 roku Chiny staną się drugim – po Japonii – największym importerem tego rodzaju surowca na świecie.

Rozmówca „Financial Timesa” Frank Harris, analityk Wood Mackenzie przekonuje, że kraje takie jak Malezja czy Indonezja, które do tej pory były eksporterami LNG, również staną się jego importerami, po tym gdy ich zasoby się wyczerpią. Na Bliskim Wschodzie wskazuje on na Dubaj i Kuwejt jako największych importerów surowca.

Financial Times/WJ