Czytaj w G8-Treffen-Thema: USA wollen Ölreserven freigeben i w Früher Handel: Ölpreis entwickeln sich uneinheitlich

Łupkowa rewolucja w Stanach Zjednoczonych nie zawsze ma jasne oblicze. Wszystkiemu winna jest niedostosowana do przesyłu dużych ilości gazu infrastruktura. Według doniesień agencji United Press International, kompanie gazowe w Teksasie zmuszone są spalać gaz, którego nie mogły wysłać rurociągami.

Według ekspertów, przyczyną zaistniałej sytuacji w dużej mierze jest sukcesywne zwiększanie poziomu eksploatacji surowca z łupków.

Z doniesieniami UPI zgadza się James Mann, prawnik, który reprezentuje państwowe przedsiębiorstwa związane z infrastrukturą przesyłową. Zadaniem Manna, surowca nie brakuje, ale przepustowość sieci przesyłowej jest zbyt niska.

Zgodnie z raportem – przygotowanym przez niezależną organizację informacyjną w Teksasie – zanotowano wzrost zapotrzebowania na inwestycje w rurociągi i infrastrukturę niezbędną do przeróbki surowca.

Doniesieniom związanym z gazem łupkowym w Stanach jak zwykle towarzyszą liczne apele organizacji ekologicznych, które wyrażają zaniepokojenie substancjami chemicznymi, stosowanymi w procesie hydraulicznego szczelinowania. Ekolodzy podkreślają również potencjalnie niebezpieczeństwo, jakie niesie za sobą spalanie nadmiernych ilości gazu dla jakości powietrza.

United Press International/SC

Według Rosjan globalne ochłodzenie już trwa. Po szczytowych temperaturach z roku 2005 średnia temperatura na naszej planecie obniżyła się o 0,3 stopnia i wróciła do poziomu z lat 1996-97. Do 2015 roku ma obniżyć się o 0,15 stopnia i sięgnąć poziomów z początku lat 80-tych XX wieku.

Głos Rosji/WJ

Odpowiedzialne wydobycie gazu łupkowego w Ohio może być iskrą odrodzenia gospodarki tego stanu

Na terenie stanu Ohio mieszczą się części dwóch ogromnych złóż łupkowych– Marcellus, i Utica. Według producenta gazu ziemnego, firmy Chesapeake Energy, złoże Utica posiada zasoby o równowartości 25 miliardów baryłek ropy. Złoże to wraz ze złożem Marcellus mogą doprowadzić do rewitalizacji gospodarki całego stanu.

Szacuje się, że do tej pory skały łupkowe wygenerowały ponad 22 miliardy dolarów zysków dla Ohio. Warto pamiętać, iż API jest instytucją postulującą zwiększenie kontroli stanowej nad procesami kruszenia hydraulicznego, które w jej opinii podejmowane bez odpowiedniego nadzoru mogą prowadzić do zatrucia wód gruntowych i trzęsień ziemi.

United Press International/KZ

Czytaj w U.S. becomes world’s fastest growing oil producer: former official

Zespół odpowiedzialny za cybernetyczną osłonę przemysłowych systemów kontroli (Industrial Control Systems Cyber Emergency Response Team – ICS-CERT), działający w ramach departamentu poinformował, że wielokrotnie podejmowane od grudnia próby ataku hakerskiego na firmy gazociągowe składają się na jedną kampanię cybernetyczną.

ICS-CERT za każdym razem alarmował operatorów sieci i organizował spotkania informacyjne na ten temat. Nie ma do tej pory informacji o źródle ataku. Jego celem mogło być jednak zakłócenie dostaw lub dotarcie do informacji na temat ilości przesyłanego gazu, które są cenne na rynku handlu surowcem.

Organ podaje, że głównym narzędziem ataku cybernetycznego były ataki za pomocą ,,spear-phishing”. To użycie Facebooka lub innego źródła informacji o pracownikach spółki celem podsunięcia im fałszywych linków w poczcie elektronicznej lub fałszywej poczty od kolegów z pracy, w której znajdują się polecenia podytkowane przez hakerów. ICS-CERT nie podał dalszych informacji zasłaniając się ,,wrażliwością sprawy, która nie może być ujawnona za pomocą niezabezpieczonych, publicznych kanałów”.

W rozmowie z „Financial Times”, Cathy Landyr z Amerykańskiego Międzystanowego Stowarzyszenia Gazowego oceniła, że ataki są próbą rekonesansu, lecz ciężko ustalić jaki jest ostateczny cel hakerów.

Wrażliwość GTS-u na ataki cybernetyczne została ujawniona, gdy seria ataków pod kryptonimem ,,Nocny Smok” – jej źródło znajdowało się w Chinach – doprowadziła do kradzieży wrażliwych danych na temat pól węglowodorów, należących do amerykańskich spółek.

W raporcie dla Kongresu, w którym został wspomniany atak agencje wywiadowcze z USA ostrzegły, że ,,kradzież danych ekonomicznych i przemysłowe szpiegostwo z zagranicy, skierowane przeciwko Stanom Zjednoczonym, jest znaczącym i rosnącym zagrożeniem dla dobrobytu i bezpieczeństwa narodu”.

Specjaliści cytowani przez „FT” obawiają się, że udany atak hakerski mógłby podawać fałszywe polecenia operatorom sieci, doprowadzając do zaburzenia jej funkcjonowania na podobnej zasadzie, na jakiej działał wirus Stuxnet, uniemożliwiający pracę wirówek atomowych w ramach irańskiego planu wzbogacania uranu. Działanie wirusa opóźniło irański program atomowy o kilka lat. W zeszłym roku, ówczesny dyrektor Centralnej Agencji Wywiadowczej, a obecny Sekretarz Obrony USA Leon Panetta ocenił, że atak cybernetyczny może być dla jego kraj ,,następnym Pearl Harbor”.

Financial Times/WJ

Umowa z Exxonem jest pokłosiem niepowodzenia rosyjskich rozmów z BP. Rosnieft, który chciał podpisać porozumienie z Brytyjczykami, ostatecznie się z nimi nie dogadał i na potwierdzenie tego faktu poszczuł moskiewskie biuro firmy komornikami. Rozmowy trwały od zimy 2010 roku do maja 2011. Po drodze w negocjacje włączył się także Shell, ale wszystkich przebił Exxon oferując, jak to wtedy określano, ,,obszary produkcji wysokiej marży”. Pisałem o tym w tekście z 31 sierpnia 2011 roku pt. ,,Jak Rosjanie swych partnerów traktują” dla portalu Europa Bezpieczeństwo Energia.

Dziś wiadomo już, że chodzi o dostęp do technologii i złóż łupkowych (Alberta, Teksas, Zatoka Meksykańska – od 20 do 30 procent udziałów)  będących w posiadaniu Amerykanów, którzy otrzymali w zamian możliwość prowadzenia poszukiwań złóż na Morzu Karskim i Morzu Czarnym. Udziały w joint venture mającym operować na amerykańsko-rosyjskich projektach zostaną rozłożone nierównomiernie. Rosnieft otrzyma 66,7 procent a Exxon Mobil 33,3 procent.

Posunięcie Rosnieftu należy rozpatrywać biorąc pod uwagę ostatnią zmianę linii w rosyjskiej polityce energetycznej zakomenderowanej przez prezydenta-elekta Władimira Putina, który zarządził wprowadzenie ulg podatkowych i większe otwarcie na Zachód w ramach inwestycji na szelfie kontynentalnym jako priorytet rozwoju rosyjskiego sektora naftowo-gazowego. Ma to doprowadzić do zwiększenia innowacyjności rosyjskiego przemysłu energetycznego. To ruch niezbędny dla zachowania konkurencyjności tamtejszej gospodarki napędzanej w lwiej części energetyką.

Działania Exxonu mogą wpisywać się w politykę resetu firmowaną przez administrację Baracka Obamy. Należy jednak podkreślić ich celowość z punktu widzenia geopolityki na północy kuli ziemskiej, która musi zacząć uwzględniać Arktykę, ta bowiem, przez pojawianie się kolejnych prognoz ilości znajdujących się pod lodową pokrywą surowców, staje się czymś więcej niż białą plamą na mapie. Zatknięcie rosyjskiej flagi pod jej powierzchnią, choć niedawne, zniknęło z tapety polskich debat o geopolityce – niesłusznie.

A zatem Rosnieft otrzymuje know-how wydobycia surowców z łupków, dostęp do naftowych inwestycji na terenie Ameryki Północnej oraz wsparcie inwestycyjne w projektach na Zachodniej Syberii , Morzu Karskim i Morzu Czarnym. Opanowanie sekretów hydraulicznego kruszenia pozwoli firmie dalej się rozwijać, nowe złoża zapewnią dochody, a inwestycje pozwolą zwiększyć produkcję.

Z kolei Exxon dostaje dostęp do złóż na terenie Rosji, która do tej pory wzdragała się przed wpuszczaniem zagranicznych firm na swój rynek. Tym samym sięga po jedne z ostatnich nienaruszonych złóż ropy naftowej na świecie i zabezpiecza sobie ich wykorzystanie w przyszłości. Gdy walka o tamtejsze surowce rozgorzeje na dobre, Exxon będzie miał już dobrze ufortyfikowaną pozycję w regionie, której Rosjanie nie byliby w stanie osiągnąć z braku pieniędzy.

Otwarcie wrót do Arktyki to mocny, ale jedyny argument uzasadniający decyzję Exxonu.  Udzielenie dostępu do technologii i koncesji w Ameryce może być ryzykowne, jeśli weźmie się pod uwagę realia współpracy biznesowej z Rosjanami, którzy jeszcze w 2007 roku, kiedy to relacje z Amerykanami nie układały się tak dobrze (Exxon planował sprzedać surowce z Rosji Chinom, stwarzając tym samym konkurencję dla rosyjskich spółek) potrafili fundować swoim obecnym partnerom miesiące złej prasy i agresywnej retoryki w Moskwie. Casus BP nie jest tutaj wyjątkiem. Otoczenie biznesowe w Rosji zmienia się z dnia na dzień i tak jak dzisiaj Putin wpuszcza przez arktyczne wrota przeciąg z Zachodu, tak równie dobrze po przewietrzeniu rosyjskiego sektora energetycznego może owe wrota zatrzasnąć. Wtedy, co prawda, zyski Exxonu z działalności na szelfie przestaną płynąć, lecz pompowane przez lata amerykańskie petrodolary zostaną w rosyjskiej infrastrukturze. W ściśle kontrolowanym sektorze energetycznym Amerykanie zarobią tyle, na ile Rosjanie im pozwolą.

Do sensacyjnych spekulacji o możliwości zakwestionowania łupkowej rewolucji w krajach Europy Środkowo-Wschodniej przez współpracę strategiczną Exxonu i Rosnieftu należy odnieść się krótko. Wzrost produkcji na szelfie nie nastąpi z dnia na dzień. To proces wymagający czasu, podobnie jak rozwój sektora gazu łupkowego w Polsce. Należy również zaznaczyć, że obie firmy są spółkami naftowymi, co oczywiście nie oznacza, że zaniechają wydobycia innych węglowodorów w razie ich odnalezienia. Im więcej gazu pojawi się na rynku, tym cena będzie niższa. Sprzeda więcej ten, kogo będzie stać na większy dumping albo lepszą politykę. To okazja do ponownej refleksji nad propozycjami opodatkowania dla przyszłego wydobycia gazu z łupków i nad strukturą umów gazowych nad Wisłą.

Współpraca strategiczna Rosnieftu z Exxonem jest w Polsce możliwa. Nie byłaby jakimś novum wzbudzającym popłoch w środowisku eksperckim. Już w zeszłym roku pojawiały się informacje o możliwości wejścia Rosjan w domenę polskich poszukiwań gazu łupkowego. Biorąc pod uwagę taki scenariusz, sensu nabiera polska regulacja prawna stanowiąca, że przyznanie koncesji na poszukiwania gazu łupkowego nie łączy się automatycznie z prawem do wydobycia znaleziska. Ten ekonomicznie szkodliwy zapis może chronić polskie surowce przed wykorzystaniem przez podmioty pragnące zaszkodzić naszej racji stanu. Należy tu również liczyć na działanie polskich służb, które powinny chronić sektor przed wrogim działaniem, które na pewno już teraz ma miejsce, choć ze swej natury nie ma tak spektakularnej oprawy medialnej jak podpisanie porozumienia między opisywanymi spółkami.

W jego kontekście, za główny cel działań Rosnieftu należy uznać zafundowanie sterydów arktycznej infrastrukturze energetycznej. Na dopingu wypuści ona nowe zasoby i zapewni przedłużenie dominacji rynkowej największej firmy naftowej na świecie. A dzięki temu pojawią się nowe pieniądze na realizację geopolitycznych ambicji Moskwy. Pesymiści oceniliby, że o to właśnie chodzi w wielkim planie Putina. Ale przecież mamy nowe otwarcie. Przywódcy państw i dyrektorzy firm ściskają się w świetle fleszy. Jednak to, co zostaje po opadnięciu kurtyny to zimna, niezmienna geopolityka, która każe podchodzić do analizy tego zagadnienia ze szczególną ostrożnością.

Tekst opublikowany pierwotnie w portalu Stosunki transatlantyckie oraz na blogu Ośrodka Myśli Politycznej

W rozmowach  stronę amerykańską reprezentowali przedstawiciele departamentów energii, sprawiedliwości i skarbu a także wysłannicy Amerykańskiej Agencji ds. Rozwoju Międzynarodowego (USAID) oraz Amerykańskiej Agencji ds. Handlu i Rozwoju.

Delegacje omówiły zróżnicowanie gospodarcze obu państw, sytuację w sektorze energii, usług finansowych czy inwestycji i wspólnych inicjatyw.

Przedstawiciele obu państw dyskutowali również o możliwości zwiększenia udziału finansowego Baku w projektach współfinansowanych przez USAID w Azerbejdżanie.  Urzędnicy obu państw skupili się także na zbadaniu możliwości dalszej współpracy handlowej i gospodarczej.

Trend/SC

Zasady EPA nakazują ograniczenie uwalniania się szkodliwych związków organicznych i metanu. Agencja dała firmom energetycznym trzy lata na ich wprowadzenie w życie.

Howard Feldman – z Amerykańskiego Instytutu Naftowego – pochwalił pomysły EPA. Jego zdaniem, pozwalają one spółkom zmniejszyć emisję za pomocą nowych technologii zaleconych w regulacji Agencji. Zwrócił uwagę na fakt, że instytucja poszła na rękę przemysłowi, nie doprowadzając do zmniejszenia produkcji z tytułu wprowadzenia nowych obostrzeń.

Zasady EPA, oprócz tych dotyczących metanu, wchodzą w życie w ciągu 60 dni. Zdaniem przedstawicieli Agencji zmniejszą one emisję związaną z crackingiem o 95 procent.

Ekolodzy z organizacji Earthjustice uznali wprowadzenie owych zasad za ,,ważny pierwszy krok”, ale podkreślili, że potrzebna jest dalsza praca, by zredukować szkodliwość frackingu dla środowiska do zera.

United Press International/WJ

Czytaj w USA wollen zur Ölmacht werden