Jak stwierdził prezes Łukoilu, Wagit Alekperow, szczegóły umowy będą jeszcze przedmiotem negocjacji, firma jest gotowa zaoferować Rosneftowi na przykład złoża w Afryce Zachodniej.

Potencjalna umowa byłaby dalszym ciągiem realizacji planu zasugerowanego Rosneftowi przez Władimira Putina, który polecił państwowej kompanii zaprosić do współpracy przy eksploatacji szelfu prywatne firmy rosyjskie i zagraniczne. Standardowe warunki umowy przewidują, że partner prywatny otrzyma 33,4% udziałów w spółce joint venture i weźmie na siebie badania eksploracyjne, a w razie rozpoczęcia produkcji będzie wypłacał Rosneftowi 0,25 $ od każdej baryłki ropy.

http://kommersant.ru/doc/1926635

Brytyjskie ministerstwo spraw zagranicznych potwierdziło, że jeden Brytyjczyk został aresztowany przez sudańskie siły bezpieczeństwa. Sudańczycy ujawnili, że był uzbrojony i poruszał się wozem wojskowym razem z Norwegiem, Afrikaanerem i Sudańczykiem z Południa. Aresztowanemu postawiono zarzut, że przemycał broń i był zaangażowany w akcje sabotażowe na obszarze prowincji Heglig, na której znajdują się złoża ropy i urządzenia rafineryjne.

Shell zyski zamierza inwestować w poszukiwanie złóż ropy i gazu w Afryce. Przeznaczył na to 4 miliardy dolarów. Chce kupić m.in.  afrykański koncern paliwowo-gazowy Covec Energy.

Czytaj w Hoher Ölpreis: Shell verdient neun Milliarden Dollar in drei Monaten

9 kwietnia 2012 roku miał miejsce czternasty z kolei zamach wymierzony w egipski gazociąg na Półwyspie Synaj. Jordan News Agency zapewniła, że miniony wybuch rurociągu nie doprowadzi do wstrzymania dostaw gazu do Jordanii, gdyż atak nie wyrządził zbyt dużych szkód. Świadczy o tym również fakt, że gazociąg był już w trakcie renowacji na skutek wcześniejszej eksplozji. Zgodnie z doniesieniami agencji informacyjnej, świadkowie spostrzegli dwa pojazdy, które znajdowały się w pobliżu gazociągu gdy nastąpił wybuch.

Ataki dokonane na egipskim gazociągu są następstwem rewolucji z 2011 roku. Jej celem było pozbawienie władzy prezydenta Egiptu, Hosni Mubaraka. Z tego względu zarówno Jordania, jak i Izrael są stale zagrożone przerwą w dostawach gazu. Szukają zatem alternatywy, która pozwoli na otrzymywanie regularnych dostaw tego surowca. Jordan News Agency spekuluje, że rząd w Ammanie skłania się ku dwóm możliwościom. Pierwszą z nich jest zakontraktowanie gazu LNG od państw sąsiednich. Drugą jest uzyskanie surowca od państw z rejonu Zatoki Perskiej. Z kolei Izrael jest gotowy podjąć działania, które pozwolą na dostawy gazu pochodzącego znad Morza Śródziemnego.

UPI/PO

Wedle MAE te trzy arabskie kraje posiadają zdolność zwiększenia wydobycia o 2,47 milionów baryłek dziennie, co oczywiście nie zrównoważy podaży na rynku wobec faktu wprowadzenia sankcji na 3,5 miliona baryłek irańskiej ropy. Bynajmniej, pozwoli zapobiec szokowi cenowemu, który z kolei w efekcie doprowadziłby do spadku popytu i osłabienia tempa wzrostu zachodnich, w tym amerykańskiej, gospodarek. W interesie wspomnianej trójki nie leży /podobno/ cena 150 dolarów za baryłkę, po której trudniej byłoby sprzedać ropę.

Niebawem wydobywcze wsparcie ma także przyjść z Libii, dochodzącej powoli do normalności po obaleniu dyktatury Kadafiego, jednakowoż wciąż niestabilnej i stabilności niepewnej w przyszłości. Obecne wydobycie ropy w Libii wynosi 75% tego co przed rewolucją, ergo 1,2 miliona baryłek dziennie (przed rewolucją było to 1,6 mln baryłek).

W Kuwejcie odbywa się właśnie Międzynarodowe Forum Energii, organizowane co 2 lata, po którym być może pojawią się już oficjalne wieści co do planowanego poziomu wydobycia ropy przez ww. kraje arabskie.

Cena ropy stała się jednym z głównych tematów tegorocznej kampanii prezydenckiej. Jeśli znacząco nie spadnie przed dniem wyborów, obecny prezydent Barack Obama nie ma najmniejszych szans na reelekcję.

Czytaj w U.S. Said to Have Received Saudi Assurances on Ample Oil Supply

 
Londyn nie jest pierwszym i jedynym oferentem pomocy za ropę. Miesiąc temu eksploracje rozpoczął kanadyjski African Oil, który w ciągu nadchodzących 20-30 dni spodziewa się pozyskać swe pierwsze baryłki z somalijskich złóż. Do regionu Puntland przybywają także z misjami Amerykanie i Chińczycy. Ocenia się, że tamtejsze zasoby ropy wynoszą do 10 mld baryłek i są warte ponad 1 mld dolarów. Z kolei pod dnem somalijskich wód terytorialnych Oceanu Indyjskiego na wydobycie czeka równowartość 100 mld baryłek, co czyni Somalię 7 państwem na świecie pod względem zasobów ropy naftowej.

Czytaj w Britain leads dash to explore for oil in war-torn Somalia

Na konferencji w Luandzie, szef Sonangol, Mateus de Brito poinformował, że w związku, z ograniczaniem eksportu irańskiej ropy do państw Zachodu, Angola nie jest w stanie dłużej utrzymywać irańskich inwestycji. W 2009 r. firma przejęła 20% udziałów w projekcie eksploatacyjnym bogatego w gaz ziemny pola Południowy Pars. National Iranian Oil Company wstrzymuje się dotychczas z komentarzem w tej sprawie. Angolscy urzędnicy już wcześniej sygnalizowali zaniepokojenie inwestycją w Iranie, której nieprzychylne były Stany Zjednoczone, w których Sonangol również prowadzi poważne interesy – m.in. w rejonie Zatoki Meksykańskiej.

trend.az/BM

Czytaj w Shell makes £992m bid for Cove Energy

Rule of Law Index, opracowany przez Maplecroft, ocenia ryzyko dla przedsiębiorstw planujących globalne inwestycje. Zaleca przy tym szczególną ostrożność potencjalnym inwestorom, którzy są zainteresowani wydobyciem węglowodorów w państwach o ekstremalnym i wysokim poziomie ryzyka, powodowanym brakiem praworządności.

Do grupy krajów o najwyższym poziomie ryzyka zalicza się m.in. Irak, Syrię, Birmę, Turkmenistan, Koreę Północną, Libię, Sudan i Sudan Pd. Wiele z tych państw znajduje się obecnie w fazie realizacji ważnych projektów energetycznych, jak np. kwestia irackich dostaw dla Nabucco, czy gazociąg z Rosji do Korei Pd. wiodący przez Północ.

Jak wskazuje Maplecroft, podstawowy podział między władzą sądowniczą a instytucjami rządowymi, nie ma w wyżej wymienionych państwach miejsca, a normą w ich politycznym życiu jest konflikt, niestabilność i autorytaryzm.

Maplecroft ostrzega również, że kontrakty w tych krajach nie są zawsze respektowane. Działalność międzynarodowych firm energetycznych jest tam zagrożona ze względu na instrumentalne wykorzystywanie surowców przez przywódców – biorąc pod uwagę ich wysokie ceny oraz politykę nacjonalizacji.

maplecroft.com/BM

Jednakże nie tylko państwa Półwyspu Arabskiego zintensyfikowały produkcję gazu ziemnego – w Azji odsetek ten wzrósł z 3 do 13%, a w przypadku Afryki z 1 do 7%. Rozwojowi produkcji tego surowca na Wschodniej Półkuli towarzyszył spadek w Rosji i Stanach Zjednoczonych.

Niemniej jednak, jak podaje Energy Information Administration (EIA), amerykańskie i rosyjskie zasoby pozostają wciąż największe na świecie. EIA zastrzega jednocześnie, że USA od kilku lat notują ponowny wzrost wydobycia gazu ziemnego, który ma miejsce dzięki eksploatacji złóż gazonośnych łupków.

upi.com/BM